Sama prywatyzacja nie była oczywiście złem i wiele przedsiębiorstw dzięki niej mogło się rozwinąć. Problem w tym, że obok udanych transformacji były likwidacje, błędne decyzje, utrata całych zakładów i marek oraz transakcje, których państwo nie potrafiło właściwie zabezpieczyć. NIK wielokrotnie wskazywała nieprawidłowości w procesach prywatyzacyjnych. Jeszcze w odniesieniu do wielkich transakcji z lat 2012–2014 stwierdziła, że akcje czterech przedsiębiorstw zostały sprzedane po cenach nieoddających ich faktycznej wartości.

Z krajobrazu gospodarczego Polski zniknęło wiele zakładów, które przez dziesięciolecia tworzyły całe lokalne społeczności. Nie zawsze dlatego, że były niepotrzebne. Nie zawsze dlatego, że nie miały żadnej przyszłości.

Podobnie było z polskimi zasobami.

Po 1989 roku kolejne rządy podejmowały osiem programów restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego. NIK stwierdziła, że siedem pierwszych nie doprowadziło do trwałej rentowności sektora, a wcześniejsze reformy oznaczały również znaczące ograniczenie zdolności produkcyjnych. Jeszcze w 2025 roku Izba alarmowała o wieloletnich opóźnieniach w przygotowaniu strategii ochrony krajowych złóż i o braku pełnego bilansu energetycznego kraju, ostrzegając, że brak ochrony udokumentowanych złóż może nawet nieodwracalnie uniemożliwić ich przyszłą eksploatację.

Do tego dochodzą trzy dekady reformowania edukacji, ochrony zdrowia, administracji, energetyki czy rolnictwa – i niekończące się przekonywanie Polaków, że tym razem państwo już naprawdę będzie działało lepiej.

Zmieniały się partie. zmieniały się szyldy.

Zmieniały się nazwiska ministrów i premierów.

Jedni obiecywali „drugą Japonię”, inni „drugą Irlandię”, jeszcze inni wstawanie z kolan, nowoczesność, europejskość albo narodową odbudowę.

A potem przychodziła następna ekipa i zaczynała wszystko od początku.

Tymczasem najbardziej niezwykłym sukcesem ostatnich trzydziestu lat okazali się sami Polacy.

To oni zakładali przedsiębiorstwa, budowali rodzinne firmy, eksportowali swoje produkty, zdobywali światowe rynki, pracowali, wymyślali, remontowali, konstruowali i zaczynali od zera. Polską przedsiębiorczość spotykamy dziś praktycznie wszędzie.

I może właśnie dlatego po trzydziestu latach zmieniło się również nasze hasło.

W 1996 roku wydawało się nam, że problem można wskazać palcem:

KOMUNIŚCI I ZDRAJCY – WON!

Dzisiaj nie mamy już takiej pewności.

Bo przez te trzydzieści lat przy władzy byli właściwie wszyscy.

Prawica i lewica.
Liberałowie i konserwatyści.
Postkomuniści i dawni opozycjoniści.
Euroentuzjaści i eurosceptycy.
Ci, którzy obiecywali modernizację, i ci, którzy obiecywali odzyskanie suwerenności.

Każdy dostał swoją szansę.

A my nadal czekamy na państwo, które będzie naprawdę konsekwentnie wzmacniało Polskę zamiast zarządzać jej kolejnymi kryzysami.

Dlatego po trzydziestu latach nie pytamy już, która partia ma przyjść po poprzedniej.

Pytamy, czy przypadkiem cały ten układ nie wymaga wymiany.

I stąd tegoroczne hasło: WSZYSCY WON!

Nie jako wezwanie do rezygnacji z demokracji.

Wręcz przeciwnie.

Jako przypomnienie politykom wszystkich stron, że państwo nie należy do partii. Państwo należy do obywateli.

A mandat do rządzenia nie jest dożywotni.

Na nasze zaufanie trzeba sobie zasłużyć.